Oποιος πιστεύει ότι η έλλειψη εμπιστοσύνης στη Δικαιοσύνη, έτσι όπως καταγράφεται στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, αφορά μόνον το δικαστικό μας σύστημα, την ηγεσία της Δικαιοσύνης και τους δικαστές, δεν έχει δίκιο.
Οταν η εμπιστοσύνη των πολιτών μειώνεται για έναν θεσμό όπως είναι η Δικαιοσύνη, τότε χάνεται η εμπιστοσύνη τους συνολικά για το πολιτικό σύστημα ή, για να το πούμε αλλιώς, η έλλειψη εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα οδηγεί σε άρση της εμπιστοσύνης των πολιτών και στους θεσμούς του.
Οπότε, τα ευρήματα των πρόσφατων δημοσκοπήσεων που δείχνουν καθίζηση σε σχέση με προηγούμενες χρονιές στην εμπιστοσύνη των πολιτών προς τη Δικαιοσύνη είναι καμπανάκια που χτυπούν πολύ δυνατά για το τι πραγματικά συμβαίνει με το πολιτικό μας σύστημα και τη λειτουργία νευραλγικών θεσμών του.
Η διαχείριση της τραγωδίας στα Τέμπη, όπως εξελίσσονται τα πράγματα, υπήρξε η σημαντική αφορμή που έφερε στην επιφάνεια τις προβληματικές λειτουργίες του πολιτικού μας συστήματος, της Δικαιοσύνης, της Δημόσιας Διοίκησης, της κρατικής μηχανής γενικά.
Παθογένειες δεκαετιών που καθόρισαν, με κάποιες εξαιρέσεις, το μεταπολιτευτικό μοντέλο οργάνωσης του πολιτικού μας συστήματος και διαχείρισης των προβλημάτων στη χώρα κεφαλαιοποιούνται τώρα και οι αφορμές δεν είναι σπάνιες.
Τα Τέμπη και η τραγωδία που εκεί εκτυλίχθηκε ήταν που πυροδότησε τις κοινωνικές αντιδράσεις, αντιδράσεις που εμφανίζονται σύνθετες, πολυπαραγοντικές, με εμφανή συνθήματα που συμπυκνώνονται στην αναζήτηση της αλήθειας για την τραγωδία, την απόδοση δικαιοσύνης και την άρνηση της συγκάλυψης των υπευθύνων, καθώς σημαντικότατο ποσοστό της κοινής γνώμης θεωρεί ότι για τα Τέμπη επιχειρείται συγκάλυψη.
Μέσα σε αυτό το κλίμα της έντονης αμφισβήτησης της Δικαιοσύνης και του πολιτικού συστήματος, δεν διατυπώνονται από την κοινωνία, τα πολιτικά κόμματα αλλά και την κυβέρνηση σοβαρές προτάσεις αλλαγής πλεύσης, με εκσυγχρονισμό της κρατικής μηχανής, αναβάθμιση των θεσμών, καταπολέμηση παθογενειών που έχουν ρημάξει τη χώρα για δεκαετίες, με πρώτη και καλύτερη την έλλειψη αξιοκρατίας σε όλους τους τομείς.
Ετσι, τα Τέμπη και οι κοινωνικές αντιδράσεις που πυροδοτήθηκαν από την ίδια την τραγωδία και τη διαχείριση της, ενώ θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια ευκαιρία βελτίωσης του πολιτικού συστήματος και σημαντικού αναστοχασμού για τις πλημμέλειες και τα κακώς κείμενα δεκαετιών που καθορίζουν πολλά σε όλους τους τομείς και στην καθημερινότητά μας, τείνουν να εξελιχθούν, αν τα πολιτικά κόμματα δεν λάβουν το μήνυμα, σε κινητοποιήσεις που άλλο δεν θα προσφέρουν παρά την ενίσχυση των αντισυστημικών πολιτικών χώρων, με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται στο άμεσο μέλλον σε μια συγκυρία τόσο σύνθετη και τόσο αχαρτογράφητη διεθνώς.
Αλλωστε οι εμπειρίες με τις αντισυστημικές προσεγγίσεις είναι πολύ πρόσφατες και οδυνηρές, αλλά δυστυχώς η μνήμη είναι συνήθως μικρή και τα άσχημα γρήγορα ξεχνιούνται, μέχρι δυστυχώς να ξανασυμβούν. Με αυτά τα δεδομένα, η ευθύνη πρωτίστως της κυβέρνησης και των πολιτικών κομμάτων που έχουν κυβερνήσει είναι μεγάλη σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία.